سرنوشت

در سكوت تیره ی شب میبرم نام تو بر لب با دل دیوانه ی خویش سوزم من در آتش تب روزگاران گذشته زنده گردد در خیالم همدم شب های تارم میكند شوریده حالم من اسیر روزگارم روزگار سرد و تارم كی سر آسوده یك شب روی بالین میگذارم كس نباشد غمخوار من جز نوای گیتار من آشنایی با دل من با دل بی حاصل من گاه از او میگریزم گاه باز آیم به سویش گاه در تنهایی سرد دل نماید آرزویش گاه از او میگریزم گاه باز آیم به سویش گاه در تنهایی سرد دل نماید آرزویش نیمه شب در خلوت ناز خسته و مات و خموشم یاد معشوق فسونگر می رباید عقل و هوشم از فسون آرزو ها آرزو های جگرسوز در شب تنهایی خویش مینشینم تا شود روز