امید دلها

غروب رخسار مهت سفر شراب نگهت دشت گلستان کند خلوت کاشانه را تبسم پر فرهت شکنجه مویه سیهت بلبل خوشخوان کند این دل دیوانه را ای که ز من جدایی درد مرا دوایی زندگیم نپاید عهد خودت نپایی سوی من از محبت ای مه من نگاهی تا که شوم پذیرد جلوه صبحگاهی ای تو امید دل ها بخت رمیده بازا ناز صفا سر کنم نغمه مستانه را عالم دیگر کنم کوشه ویرانه را ای تو امید دلها بخت رمیده بازا عیش مهنا کنم شورشو غوغا کنم بنده هر افسردگی از دل و جان ها کنم عاشق جاودانم نام تو بر زبانم بی تو نگار مه رو خسته و ناتوانم ای که مرا چو جانی بهار بی خزانی کاشکی یک زمانی قدر مرا بدانی نوگل زیبا تویی بلبل رسوا منم شعر فریبا تویی شاعار تنها منم مرغ دلم رام توست کام من از کام توست بی تن افسرده ام زنده به الهام توست