قفس تنگ و نفس تنگ

عزيزان عزيزان صداتان بريده ترانه از اين بام پرو بال كشيده بباريد كه اينبار دله خاک گرفته برقصيد كه اين ساز به بيداد رسيده بكوبيد بكوبيد به آواز بگوييد كه از بار چه بسيار سره باغ خميده شمائيد خوده ماه كه در چاه نشسته شمائيد خوده شمس كه از شعر چكيده همه خوبو همه خواب شبه ساكته مرداب همه ماه گرفته در اين بسته ترين قاب رها باش رها باش از اين فتنه رها باش قفس تنگو نفس تنگ هوا باش هوا باش همه قيلو همه قال همه گنگو همه لال تو اي بسته پر و بال تو پروازه ما باش من آزاد نبودم كه تو آباد نبودي من از ياد نبردم كه تو در ياد نبودي تو اي زخمه قديمي بيا شفايه ما باش تو اي درده صميمي دوا باش دوا باش همه خوب و همه خواب شب ساكت مرداب همه ماه گرفته در اين بسته ترين قاب