دو پنجره

توی یه دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن دو تا خسته دو تا تنها یکی شون تو یکی شون من دیوار از سنگ سیاه سنگ سرد و سخت خارا زد قفل بی صدایی به لب های خسته ی ما نمیتونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار همه ی عشق من و تو قصه ست قصه ی دیدار همیشه فاصله بوده بین دست های من و تو با همین تلخی گذشته شب و روز های من و تو راه دوری بین ما نیس اما باز این هم زیاد تنها پیوند من و تو دست مهربان باد ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم واسه ما رهایی مرگ تا رها بشیم میمیریم کاش که این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم توی یه دنیای دیگه دست های هم رو بگیریم شاید اون جا توی دل ها درد بیزاری نباشه میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه کاش که این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم توی یه دنیای دیگه دست های هم رو بگیریم شاید اون جا توی دل ها درد بیزاری نباشه میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه