مست و دیوانه

من و مست و تو دیوانه ما را که برد خانه صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه در شهر یکی کس را هوشیار نمی بینم هر یک بدتر از دیگر شوریده و دیوانه هر گوشه یکی مستی، دستی زده بر دستی وان ساقی سر مستی، با ساغر شاهانه ای لولی بربط زن تومست تری یا من ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه چون کشتی بی لنگر کژ می شد و مژ می شد وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه گفتم که رفیقی کن با من که منت از خویشم گفتا که به نشناسم من خویش ز بیگانه گفتم زکجایی تو تسخر زد و گفت ای جان نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرقانه نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل نیمیم لب دریا نیمیم همه دردانه من بیدل و دستارم در خانه ی خمارم یک سینه سخن دارم این شرح زهمیانه تو وقف خراباتی دخل ات می و خرج ات می زین وقف به هوشیاران مسپار یکی دانه