تصنیف شبانگاهان

شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم دل شیدا، حلقه را شکند، تا برآید و راه سفر گیرد مگر یکدم گرم و شعله فشان، تا به بام جهان بال و پر گیرد خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله ور شدنت در شبانگاهی به بزم غم، دیدگان تری، جان پرشرری، شعله آهی بیا ساقی تا به دست طلب، گیرم از کف تو، جام پی در پی به داد دل، ای قرار دلم، نوبهار دلم، میرسی پس کی؟ چو آن ابر نوبهارم من، به دل شور گریه دارم من میتوانم آیا نبارم من؟ نه تنها از من قرار دل، میرباید این شور شیدایی جهانی را دیده ام یکسر، غرق دریای ناشکیبایی بیا در جان مشتاقان، گل افشان کن، گل افشان کن به روی خود، شب ما را، چراغان کن، چراغان کن چو آن ابر نوبهارم من، به دل شور گریه دارم من میتوانم آیا نبارم من؟ شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم دل شیدا، حلقه را شکند، تا برآید و راه سفر گیرد مگر یک دم گرم و شعله فشان، تا به بام جهان بال و پر گیرد خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله ور شدنت در شبانگاهی به بزم غم دیدگان تری، جان پرشرری، شعله آهی بیا ساقی تا به دست طلب، گیرم از کف تو، جام پی در پی به داد دل، ای قرار دلم، نوبهار دلم، میرسی پس کی؟ چو آن ابر نوبهارم من، به دل شور گریه دارم من میتوانم آیا نبارم من؟