ئاخ له یل و داخ له یل

اوسال مه نال بیم، ولا مه نالی به ختم (پیشتر کودک بودم، کودکی نا آرام)پ و نومه نالی گیان، خام نه کریام که رد (با کودکان دیگر، شیطنت میکردم ) جوان بیم له عشق، جوان تو پیرم که ردی (جوان بودم، عشق تو مرا پیر کرد) و زنجیره ی زلف، گیان اسیرم که ردی (با زنجیر زلفت مرا اسیرم کردی) آخ لیل و داخ لیل، اره لیلی باوانم (آخ لیلی، لیلی همه کس و کارم!) لیلی خوش هاتی، گیان روشنای چاوانم (لیلی خوش آمدی، چشمم را روشن کردی) لیلی خوش هاتی، گیان قه ضات و گیانه م (لیلی خوش آمدی، دردت به جانم) تریسکه ی اگه ر، ولا سیه مالی نو (شعله های آتش در چادرهای عشایر) خوش خوش به سوزی گیان، و داوان که م ([عاشق]چه زیبا میسوزد در دامنه کوه) فدای بالات به م، روژی چه ن جاراه (فدای قد و بالایت شوم روزی چند بار) صبح و نیمه رو، عصر و ایواره (صبح و ظهر و عصر و غروب)