جزیره

من همون جزیره بودم خاکیو صمیمی و گرم واسه عشق بازی موج ها قامتم یه بستر نرم یه عزیزدردونه بودم پیش چشم خیس موج ها یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا تاکه یکروز تو رسیدی تویه قلبم پاگذاشتی غصه های عاشقی رو توو وجودم جاگذاشتی زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیرو رو شد برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد تانفس کشیدی انگار نفسم برید توو سینه ابرو بادو دریا گفتن حس عاشقی همین اومدی توو سرنوشتم بی بهونه پاگذاشتی اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی رفتی باقایق عشقت سوی روشنی فردا من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی لحظه های بیتو بودن می گذره اما به سختی دل تنهاو غریبم داره این گوشه می میره ولی حتی وقت مردن باز سراغت رو می گیره می رسه روزی که دیگه قعر دریا می شه خونم اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم