نفرین

عشق تو پر از نفرینه تو از دیار خورشیدی من از کویر ماه میون یاس و رویا چه عاشقانه نوشیدی این جرعه ی گناه تو از فردوس خوشبختی من از فلات تشنه در وهم یک سراب دوباره باختم اما گریزی نیست دریغا از این رویا و خواه تنم نیلوفر و تو درختی از ترانه میون شوره زار از اب و رنج کشیدی خموش و سرد و دلگیر اجتماع پر از نفرینه تو از دیار خورشیدی من از کویر ماه میون یاس و رویا چه عاشقانه نوشیدی این جرعه ی گناه میان زلم و بیداد نبود افسانه ای بیش این عشق ماندگار اسیر برزخ عشق میون حسرت و اه سکوت و انتظار در این اندوه دشوار جفا تغییر ما بود بنا شد عشق ما چرا فرجام ما شد غم و ناقوس مرگ و نوایی بی صدا عشق تو پر از نفرینه تو از دیار خورشیدی من از کویر ماه میون یاس و رویا چه عاشقانه نوشیدی این جرعه ی گناه