بی لیاقت

چنده من سنگ تِره به سینه زومه همه جا من تِنه پشت در ایمومه ته همون سنگِ می سر بَزوئی از خجالت منم در بِموئی بیشتر از دشمن از خودی بَتِرس زجر بَدی آدمِ از چی دِنی ترس ته شه دونی که من غیرتیمه نِخواستمه یار بَووشی دست به دست ته هم که هر دفعه به من رَسِنی هزارویک تا بهونه داینی مگه ساده تر از من پیدا نکُردی چه اینتی کِنی می جوونی الان چندوقته که بَمِرده وه الان فکر کِنه که بَمِرده من از این سوزِمه که می دل از خودی بَخِرده بی هوا بوردِه ای درده ته راهی هاکِنم یه گوشه هَنیشَم و شی بغضِ خالی هاکِنِم این روزای سخت من به زودی تموم وونه اما نَدومه چِتی تی رو تلافی هاکِنِم من هنوز یاده مِره چشمای وحشی تِره اون همه سردی و بازی تِره مگه وونه اون روزاره من یاد هاکِنِم همه شو و روز و بچه بازی تِره ته هم که هر دفعه به من رَسِنی هزارویک تا بهونه داینی مگه ساده تر از من پیدا نکُردی چه اینتی کِنی می جوونی الان چندوقته که بَمِرده وه الان فکر کِنه که بَمِرده من از این سوزِمه که می دل از خودی بَخِرده