بهترین بهانه

مثل نسیم امید تو دشت غمها تویی می بری ظلمت شب ها تو قاصد بهاری با دست مهربونت می یاری خنده رو لبها واسه پرواز شب عشق بهترین بهانه ای تو تا که بشکنم سکوت و آخرین ترانه ای تو تو لحظه ی رویشی به فصل خشک گیاه امید زندگی هستی تو هر ترانه ی من مثل یه حرف تازه توی خاطرم نشستی جون میگیره نفس هام با گرمی نفس هات تو ی فصل سرد مردن پاک میکنی عزیزم با دست مهربونت گرد غم رو از تن من تو مثل قصه عشقی شادی روح بهاری گل شوق بوسه ها رو رو لبای من می زاری تو لحظه ی رویشی به فصل خشک گیاه امید زندگی هستی تو هر ترانه ی من مثل یه حرف تازه توی خاطرم نشستی گل شوق بوسه ها رو رو لبهای من می زاری تو لحظه ی رویشی به فصل خشک گیاه امید زندگی هستی تو هر ترانه ی من مثل یه حرف تازه توی خاطرم نشستی