حلوا

ای یار ناسامان من، از من چرا رنجیده ای؟ ای درد و ای درمان من، از من چرا رنجیده ای؟ ای سرو خوش بالای من، ای دلبر رعنای من لعل لبت حلوای من، از من چرا رنجیده ای؟ بنگر ز هجرت چون شدم، سرگشته چون گردون شدم از ناوکت پُرخون شدم، از من چرا رنجیده ای؟ گر من بمیرم در غمت، خونم بُتا بر گردنت فردا بگیرد دامنت، از من چرا رنجیده ای؟ بنگر ز هجرت چون شدم، سرگشته چون گردون شدم از ناوکت پُرخون شدم، از من چرا رنجیده ای؟ ای یار ناسامان من، از من چرا رنجیده ای؟ ای درد و ای درمان من، از من چرا رنجیده ای؟ من سعدی درگاه تو، عاشق به روی ماه تو هستیم نیکوخواه تو، جانم چرا رنجیده ای؟ گر من بمیرم در غمت، خونم بُتا بر گردنت فردا بگیرد دامنت، از من چرا رنجیده ای؟ بنگر ز هجرت چون شدم، سرگشته چون گردون شدم وز ناوکت پُرخون شدم، از من چرا رنجیده ای؟ ای یار خوش بالای من، ای دلبر رعنای من لعل لبت حلوای من، از من چرا رنجیده ای؟ گر من بمیرم در غمت، خونم بُتا بر گردنت فردا بگیرد دامنت، از من چرا رنجیده ای؟ ای یار ناسامان من، از من چرا رنجیده ای؟ ای درد و ای درمان من، از من چرا رنجیده ای؟ من سعدی درگاه تو، عاشق به روی ماه تو هستیم نیکوخواه تو، جانم چرا رنجیده ای؟ ای یار خوش بالای من، ای دلبر رعنای من لعل لبت حلوای من، از من چرا رنجیده ای؟ گر من بمیرم در غمت، خونم بُتا بر گردنت فردا بگیرد دامنت، از من چرا رنجیده ای؟ هاااا، هاااا ای یار ناسامان من، از من چرا رنجیده ای؟ ای درد و ای درمان من، از من چرا رنجیده ای؟ ما سعدی درگاه تو، عاشق به روی ماه تو هستیم نیکوخواه تو، جانم چرا رنجیده ای؟