چون کوه

کنجی و غمی به سینه چون کوه زندانی تنگنای اندوه چشمم به ستاره راز گوید جانم غم رفته باز گوید گر کرد زمانه بی وفایی باری تو مکن که آشنایی گفتی که صبور باش و مخروش وین قصه نمیکند دلم گوش مهر تو در استخوان من باد درد تو دوای جان من باد هم رنج تن و هم اندُه یار یک جان به دو زخم گه گرفتار رنج دو جراحت اندکی کن خون دو شهید را یکی کن شب تا سحر و ز صبح تا شام درگوشه ی غم نگیرم آرام کنجی و غمی به سینه چون کوه زندانی تنگنای اندوه چشمم به ستاره راز گوید جانم غم رفته باز گوید گر کرد زمانه بی وفایی باری تو مکن که آشنایی گفتی که صبور باش و مخروش وین قصه نمیکند دلم گوش مهر تو در استخوان من باد درد تو دوای جان من باد هم رنج تن و هم اندُه یار یک جان به دو زخم گه گرفتار رنج دو جراحت اندکی کن خون دو شهید را یکی کن شب تا سحر و ز صبح تا شام درگوشه ی غم نگیرم آرام