زین زمستون

من زنم همزاد بارون هم نژاد کوه و تیشه طعم شیرین یه آغوش معنی درخت و ریشه عطر من اگه بپیچه ذهن شعرهام تازه میشه اگه دستامو بکارن سبز میشم تا همیشه من زنم که روح عشقو میسپاره به سینه مرد من زنم مرهم درد دل عاشقای شبگرد تنم از جنس بهاره تو شبای کهنه و سرد تک درخت ایستاده تو هجوم وحشی درد اما تو عمق نگاهم یه قبیله بی کسی هست روی هر گوشه قلبم زخم بی هم نفسی هست من زنم زن زمستون زن شعرای پریشون رو تنم زخم یه غربت تو چشام هوای بارون من زنم همزاد بارون هم نژاد کوه و تیشه طعم شیرین یه آغوش معنی درخت و ریشه عطر من اگه بپیچه ذهن شعرهام تازه میشه اگه دستامو بکارن سبز میشم تا همیشه