دکلمه شانه هایت

سر به روی شانه‌های مهربانت می‌گذارم عقده‌ی دل می‌گشاید گریه‌ی بی‌اختیارم از غمِ نامردمی‌ها بغض‌ها در سینه دارم شانه‌هایت را برای گریه‌کردن دوست دارم، دوست دارم . . . شانه‌هایت را برای گریه‌کردن دوست دارم بی تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم، دوست دارم . . . خالی از خودخواهیِ من، برتر از آلایشِ تن من تو را والاتر از تن، برتر از من دوست دارم، شانه‌هایت را برای گریه‌کردن دوست دارم بی تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم، دوست دارم. عشق صدها چهره دارد، دستِ تو آینه‌دارش عشق را در چهره‌ی آینه دیدن دوست دارم در خموشی چشمِ ما را قصه‌ها و گفتگوهاست من تو را در جذبه‌ی محرابِ دیدن دوست دارم، شانه‌هایت را برای گریه‌کردن دوست دارم بی تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم، دوست دارم. در هوای دیدنت یک عمر در چله نشستم چله را در مقدمِ عشقت شکستن، دوست دارم بغضِ سرگردانِ ابرم، قله‌ی آرامشم تو شانه‌هایت را برای گریه کردن دوست دارم، دوست دارم . . . عمقِ چشمانِ تو این دریای شفاف غزل را بی‌نیاز از این زبانِ لالِ گفتن دوست دارم)*