کی عشق و یاد من داد

ﺷﮏ ﺳﺎﻳﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ رو ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻐﻠﻢ ﻛﻦ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺑﻨﺪم ﺷﺎﻳﺪ از ﭘﻴﺸﺖ ﻳﻪ رو رﻓﺘﻢ ﻫﻨﻮزم اﻫﻠﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖ اﻳﻦ ﺷﻬﺮم ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺎت ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه ﻗﻠﺒﻢ ﻓﻘﻄ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻖ روی ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻨﺪم آﺧﺮ ﻛﻰ ﺑﺮد رﻓﺖ از ﺗﻮ ﻗﺼﻤﻮن ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺷﺪ اون آدﻣﻰ ﻛﻪ از ﺗﻮ ﺳﺎﺧﺘﻢ ﻛﻰ ﺑﺮد داﺷﺖ ﺑﺮﻣﻴﮕﺸﺖ ﻫﻤﺶ از ﻳﺎدم ﻣﻴﺒﺮد ﻛﺎش ﻣﻴﻤﺮدﻣﻮ دری ﺑﺎز ﻣﻴﺸﺪ ﺑﺮام ﭘﻴﺪات ﻣﻴﺸﺪ اﻟﺎن ﺗﻮ ﻳﻜﻰ از اﻳﻦ ﺷﺒﺎ ﭼﻘﺪ دوﺑﺎره ﺗﻨﻬﺎم ﻧﻴﺎ ﺳﺮاغ ﻓﺮدام ﻛﻰ ﻋﺸﻘﻮ ﻳﺎد ﻣﻦ داد ﺑﺎ ﻳﻪ ﺧﺪاﻧﮕﻬﺪار ﺑﺎ ﻳﻪ ﺧﺪاﻧﮕﻬﺪار ﺑﺎزم ﻳﻪ ﺷﺒﻪ دﻳﮕﻪ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻰ زود ﺑﺎزم ﺑﺰﻧﻪ آﻓﺘﺎب ﻳﺎدم ﻧﻰ ﻛﻪ ﺳﺮ ﭼﻰ ﺑﻮد ﺑﺮای دﻳﻮ ﺳﻴﺎه ﺗﻮ اﻳﻦ ﺗﻦ ﺑﻰ روح ﻛﻪ ﻓﻘﻄ ﺗﻮ ﺳﻔﻴﺪی ﺷﺒﺎ ﻣﻴﺰﻧﻪ ﺑﻴﺮون دور ﻣﻴﺸﻢ از ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ از ﺧﻮدم دوره راﻫﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﭼﻴﺰی ﺷﺪه ﮔﻔﺘﻰ ﻫﻴﭽﻰ رو ﺑﻪ راﻫﻢ وﻗﺘﻰ اﺷﻜﺎت رﻳﺨﺘﻦ روی ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎم ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺗﻮ و ﭼﻤﺪون و در ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎز ﻧﻪ ﻧﺮو واﻳﺴﺎ دﻳﮕﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻏﺮورﻣﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻤﻮن راﺳﺖ ﻧﻤﻴﮕﻪ ﺷﺎﻳﺪ دﻧﻴﺎی دﻳﮕﻪ ﻣﺎرو ﺑﺎز ﺑﺒﻴﻨﻪ وﻟﻰ ﻧﻤﻴﺨﻮام اﻳﻨﺠﺎ ازت ﻳﻪ ﺷﺎﻧﺲ دﻳﮕﻪ ﭼﺮا واﺳﻪ آﺷﺘﻴﻤﻮن دوﺳﺘﺎت ﺑﻴﺎن ﺟﻠﻮ ﭼﺮا ﻫﺮ دﻓﻌﻪ ﻳﺎدم ﻣﻴﺎﻧﺪازه ﻟﻴﻮاﻧﻢ ﺗﻮرو وﻟﻰ از ﺗﻮ ﺣﺎل آﺧﺮ ﻣﻴﺎد ﺗﻮی ﺳﺮم ﻛﻪ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻰ ﺗﻮ اﻳﻦ آدم ﺧﻠﻮ