طلاق

بشنو همسفر من از این قصه ی تلخ راه دشوار ای تو تک چراغ این شب تار این که گذشتن از کنار قصه ها نیست این که یه تصویر از سقوط آدم ها نیست ما بی تفاوت به تماشا ننشستیم ما خود دردیم این نگاهی گذرا نیست سفر چه تلخ در امتداد اندوه حس کردن مرگ لحظه ی ویرانی کوه هم پای هر بغض شکستن چکیدن از درد غربت بیصدا فریاد کشیدن بشنو همسفر من با هم رهسپار راه دردیم باهم لحظه ها رو گریه کردیم ما در صدای بیصدای گریه سوختیم ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختیم از مخمل درد به تن عشق جامه دوختیم تا عجز خود را باهم و بی هم شناختیم تنهائی رفتیم به عجز خود رسیدیم با هم دوباره زهر تنهائی چشیدیم شاید در این راه اگر باهم بمانیم وقت رسیدن شعر خوشبختی بخوانیم