اتاق من

به سفرای درازی رفتم تا شب خستگی تاج محل تا شب ساکت شیوا رفتم سفره شام پر از نان غزل هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود هیچ اتاقی سایه گاهه من نبود شهر ونیز چه تماشایی بود کشتی دزدای دریایی بود شب رم با همه ی اسقف هاش شب چشمه های تنهائی بود هیچ کجا عزیزتر از وطن نبود هیچ اطاقی سایه گاه من نبود موزه ی مادام توسو خالی بود جای چهره های پوشالی بود رقص مه با اتوبوسهای سرخ رقص دار و طرح یک قالی بود هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود هیچ اتاقی سایه گاه من نبود صبح شانزلیزه مهتابی بود قصره ورسای آبی آبی بود مثل خواب سالوادور دالی بود شهر پاریس شهر بیخوابی بود هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود هیچ اتاقی سایه گاهه من نبود پیش رو بانوی مشعل دار بود یک سیاه آنسو ترک بی کار بود شهر خالی از فرشته سرد بود بر سر سرخو سیاه آوار بود هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود هیچ اتاقی سایه گاهخ من نبود درد من کابوس بی دردان بود من کنارم بود و چه بیجان بود شب تنهایی بادبادک ها شب آغازو شبه پایان بود هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود هیچ اتاقی سایه گاه من نبود هیچ کجا عزیز تر از وطن نبود هیچ اتاقی سایه گاه من نبود