مرهم

میدونی اینو که یاس از تو داره نقصی گذشته هام مثل تومور مغزی درو بر من و مثل دیوار فرضی میگرن و میشه مثل یک بیمار مغزی نمیدونم که کی داره تقصیر حوصله ندارم بکنم اینارو تفسیر وقتی که اشکت چکیده یکی یکی حرفی که تو قلبت بگو به کی بگی داستان منو نمیدونی تو زیر اسمان کبود حالا اون ادم راز دار و صبور واسه خونواده پاسداره هنوز گذشته منه مثل کتابه داستان به دنبال یه روزی که بتابه افتاب یه حس میگه به اون روز نزدیکم نزدیک نزدیکتر هر وقت دلم میگیره از همه قلم تو دستمه و مینویسم از اینکه سر سخت باید پای دردا واستم تا برسم به فرداهای روشن قلبم میگه میکروفن و بردار و تو بخون حالا از همه دردا تا مرحم باشه واسه دل شکستت تا نمونی تو پای گله و حسرت وقتشه دیگه بخونم و وقت ندم بگم از روزایی که زیر برف یخ زدم