حقم نیست

شصت ساله میگذره از نابودی قلبم نبودی این شبها رو چقدر دوره کردم شبها از خواب میپرم که خواب تو رو دیدم دیگه به مادرم قرص های بی اعصاب نمیدم هر سال پاییز میرسیدو برگهاش میریخت یادش می افتادم دلم هری میریخت آخه کجا رفت مگه نگفت همینجا خونشه خیلی هوا سرده یعنی شال کی روی شونشه همش شرط عقلم یه چی میگفت شرط دلم یه چی خواستم برم برم برم عاشق بشم که چی درد بی درمونم ای بلای جونم بعد رفتن تو من دیگه نا اهل خونه ام مادرم با اشکاش طعنه ها و حرفهاش گفت عاشق این بشی یعنی خداحافظ آرامش سرم داغ بود میگفتم بگو بده حالم مادر من اول و آخر همینو میخوامش