پاتوق

تاریکه رنگ اتاقی که جای پنجه ی خونیم رو در و دیوارشه چند سالی هست که میخوام اما فراموشت کنم دیدم نمیتونم آخه عکسای لعنتی که از تو یادگار دارم یکی دیگه کنارشه یه نگاه کن این مرده خیلی شبیه اونی نیست که یارشه بیخیالش شین اما یکی از عکسامو بهش نشون بدین اون خوب منو یادشه حداقل یه لقمه باهم سر سفره خوردیم حرمت نگه دار شاید یجایی به پست هم خوردیم می بردیم اگه این بازی رو تو بودی مونده هنوز رو تنم رد این همه کبودی وسوسه کردی قلب منو واسه ی عاشقی و بی خبر گذاشتی و تنهام و فکر گناهش نبودی من سپردم که یه تابلو بکشن از ما دو تا یدونه لیلی بکش نقاشم و مجنون دو تا یکی از مجنونا رو کنج اون تابلو بکش حالشو خط خطی دستاشو ببر سمت خدا یه دروغ گنده بود تموم عشقت واسه من یه جوری رفتی که نذاشتی جای حرفی من واسه من اینکه ممکن بود یروزی بری از این خونه شده بود فکرو ذکر شبام همه هراس من هرکی دلداری بده برام مگه دلدار میشه عشق من توی رختخواب یک شبه انکار میشه اونکه میگفت بدون من خالیه جای عشق من براش بعده من عاشقی واسش دیگه اجبار میشه قده دریا گریه کردم واسه تو کور شدم می گفتی ما جوریم باهم یک شبه ناجور شدم من که از هر کسی نزدیک تر بودم به قلب تو هوای کی زد به سرت گفتی ازت دور شدم