اصرا ساز

برخیزد امشب ناله ساز من تا گوید شرحه سوز و گداز من باز امشب ساز نغمه سرا تسکین بخشد سوز مرا آرد بر لب راز و نیاز من دل رنجه هجران برده بسی دارد شوق هم نفسی افتد امشب پرده ز راز من بشنو از سازم ناله دارد از جدایی ها به فغان آید از خودسری ها بی وفایی ها به تو گوید که به مهرت دل من شود پایبند به تحمل مده پندم که اثر ندارد پند تو می گفتی جدایی گر نباشد عشق می میرد ولی هرگز نمی گفتی قانون جدایی نیز در خود منطقی دارد همه دارایی ام دوچشم بود و کاروانی اشک که می کردم نثار مقدم راهت گاه رفتن ولی آن شب چنان رفتی چنان تعجیل درتصمیم که از آن برکه ی قدس فقط گودال خاموشی پر از زخم شکایت ماند تو رفتیو اشارتهای رمز آلود مژگانم همه از گوشه ی چشم چپم مایوس کوچیدند و اینک ای کلیم عشق ای تفسیر دلتنگی شبی از دوردست جنگل حسرت به نجوای دل انگیزی صدایم کن که من از چنبر خواب فراموشی رها گردم و با هرم دهانم شمع فریادی بدین مضموم بی افروزم بیا دست قشنگ مهربانت را عصایم کن که برخیزم وشورانگیز شوق آلود به دامان شقایق ها بیاویزم