سراب آرزو

منم چو چشمه سرابم چو نقش آرزو بر آبم هم چو قصه و فسانه ام بلرزدم دل از نسیمی به بحره زندگی حبابم در زمانه بی نشانه ام آرزو آرزو ای سرابه بی کران ای امید بی نشان ای که شعله های تو آتشم زند به جان عشقه من بود گناه من منم عاشق منم رسوا باره غم به دل نشسته ای منم عاشق منم شیدا مرغه بالو پر شکسته ای چرا از ما ط ای زیبا رشته الفت گسسته ای نمیپرسی از حاله ما فارغ از این جان خسته ای جز به دل مشتاقان غم خانه نمیسازد وان که ندارد سوزی دیوانه نمیسازد سوز دل بود گواه من منم عاشق منم رسوا باره غم به دل نشسته ای منم عاشق منم شیدا مرغه بالو پر شکسته ای چرا از ما ط ای زیبا رشته الفت گسسته ای نمیپرسی از حاله ما فارغ از این جان خسته ای به چشمه ط بیگانه منم چو قصه و افسانه منم به دلبری افسانه تویی از عاشقی دیوانه منم نه از دلم گیری خبری نباشدت بر ما نظری نه اشکه من سوزد دله ط نه آه من دارد اثری منم عاشق منم رسوا بار غم به دل نشسته ای منم عاشق منم شیدا مرغه بالو پر شکسته ای چرا از ما تو ای زیبا رشته الفت گسسته ای نمیپرسی از حاله ما فارغ از این جان خسته ای