شراره جاویدان

مهره منی ماه منی به دلبری اگر چ جان کاه منی از دلبران تویی که دل خواه منی من شمعه وفایه ط ام روشن به سرایه توام افسانه عشقو جنون افسانه سرایه توام بینم که چو من ط غزل خوان شده ای عشق است و غمی که پریشان شده ای سخن بگو فدایه لبهای ط من که با خبر شوم از دونیایه ط من به وقت رفتنم بیا تا که شوم دوباره زنده از تماشای ط من من شمع وفای تو أم روشن به سرای ط ام افسانه عشقو جنون افسانه سرای ط ام غمه دلم را کسی نداند حکایتم را کسی نخواند تو مهربانی کن تو هم زبانی کن که هر که دم زد از وفا دیدم نشانی از وفا ندارد دیگر کسی از جمعه این یارانه محبت ط را ندارد از عشقه خود من را بسوزان نه با جفا به مهربانی چنان کز آتشم بماند شراره های جاودانی