من و غروب جاده

ای عاشق در انتظار چه نشسته ای در انتظار بادهای پائیزی باران های بهاری برگهای زرد و یا شکوفه های ارغوانی در انتظار کدامی انتظار بیهوده است پنجره را باز کن جدار را بشکن غبار را بشوی و خاطرها را به خاطره ها بسپار تا پایان، پایان ها مانده است این است زندگی این است روزگار دیدم دلم گرفته هوای گریه دارم توو این غروب غمگین دور از رفیق و یارم دیدم دلم گرفته دنیا به این شلوغی این همه آدم اما من کسی رو ندارم دیدم غروبه اما نه مثه هر غروبی پهنای آسمون و از غم ندیده بودم هرگز به این شلوغی دیدم که جاده خسته است از این که عمری بسته است اون هم تموم حرف هاش یا از هجوم بارون یا از پلی شکسته است من و غروب و جاده رفتیم تا بی نهایت از دست دوری راه یکی نکرد شکایت گم شدیم از غریبی منو غروبو جاده از بس هوا گرفته از بس که غم زیاده پر از غبار غم بود هر جا نگاه میکردی کی داشت خبر که 1 روز میری که برنگردی دیدم غروبه اما نه مثه هر غروبی پهنای آسمون و هرگز ندیده بودم از غم به این شلوغی دیدم که جاده خسته است از این که عمری بسته اس اونم تموم حرف هاش یا از هجوم بارون یا از پلی شکسته اس اونم تموم راه هاش یا انتها نداره یا در میونه بسته اس من و غروب و جاده رفتیم تا بی نهایت از دست دوری راه یکی نکرد شکایت گم شدیم از غریبی گم شدیم از غریبی من و غروب و جاده از بس هوا گرفته از بس که غم زیاده