متروی پاریس

توو متروی پاریس ، یکشنبه ی پیگال (میدانی در پاریس) پیشِ مولن روژ (کاباره ای در پاریس) و رویاهای محال بالای ایفل و توو لوورِ سوت و کور یا قلبِ پقلاشِت ، پای یه سنگِ گور تو با منی هنوز ، مثلِ یه مرثیه مثلِ دلی که تووش یه جایِ خالیه تو با منی هنوز ، مثلِ یه خاطره که تنها بعدِ مرگ از خاطرم میره هنوزم تووی اون شهرم ، اگر چه دور و سرگردون دلم با اون پرنده است که داره جون میکَنه توو خون جهان آزاد و جذابه ، ولی چشمم به اون خونه است دلم با سرزمینی که برام مثلِ یه زندون است توو کِشتی توو قطار ، توو بار و کلاب بعد از یه بطری از ، گیرا ترین شراب توو ساحلی پُر از ، تن های بی حیا