برف

مادر اگر بیشتر از آه داشتم، یک قصر از نور می ساختم؛ برای صرف چای بی چیز عصرمون اگر خیابان از صدای ما با مهر گذر می کرد اگر یک روز کمی امید داشتم به کمی بهتر اگر نگاهم به سنگینی قدم های بابا شد اگه چهل سالم شد و نپرید شب، از این بالکن من رو دنبالم کن من نمی میرم از این خونه اگر سپیده تاریکه روییده بر آفتاب لاله اگر سپیده تاریکه روییده بر آفتاب لاله آسمان تپید و خاکسترش را بر ما بارید خاک لای کفن سفیدش، آرام خوابید سگ کی بود ترس؛ فریاد می زنم این پسر می ایستد بسان کودکی برای برف در هر لحظه که زهر بود، بهترینم بودم به جای هر که رفت هر که نبود، موندنی بودم در هر لحظه که زهر بود، بهترینم بودم به جای هر که رفت هر که نبود، موندنی بودم