من اگه خدا بودم

من اگه خدا بودم شهر بم هرگز نمی لرزید نیمه شب اون غنچه ی نوزاد از نگاهه مرگ نمی ترسید من اگه خدا بودم مادرهای دجله ی خونین نمی مردند از فرات سرخ آلوده نو عروس ها ماهی مرده نمی خوردند من اگه خدا بودم دخترهای اورشلیم و غزه و صیدا جای حکم تیر نارنجک ترانه می نوشتند روی دیوارها هرکسی جای خدا بود شاهد این روزگار و این زمین زار دست کم معجزه ای می کرد برای بچه های بیکس و بیمار اگه کفره کلام من یکی حرفی بگه بهتر وگرنه بازی واژه نمی بازم من کافر صدای زنگ بی رحمی سرهر کوچه و برزن به گریه می رسه از درد دل سنگ و دل آهن اگه دیوار کجیها رفته بالا تا ثریا دست معمار خدا بود خشت اول من و ما چه عیبی داشت اگه فردا جهان بهتر از این می شد خدا میرفت و یک مادر پرستار زمین می شد اگه کفره کلام من یکی حرفی بگه بهتر وگرنه بازی واژه نمی بازم من کافر صدای زنگ بی رحمی سرهر کوچه و برزن به گریه می رسه از درد دل سنگ و دل آهن من اگه خدا بودم شهر بم هرگز نمیلرزید