سفر

تو ای تنهای معصوم ام چه درد آور سفر کردی چنان در خود فرو مُردی که من دیدم خود دردی در آن سوی پُل پیوند تویی با خنجری در مشت در این سو مانده پا در گِل منم با خنجری در پشت تو ای با دشمن من دوست ، صداقت را سپر کردی چه آسان گم شدی در خود چه درد آور سفر کردی خدا این راه گم کرده که از شیطان تهی تر بود تو را خواند و توهم رفتی که حرف اش حرفِ آخر بود خدای تو به سحر خواب به تو بیگانگی آموخت غم دور از تو پوسیدن مرا در خویشتن می سوخت تو ساده دل ندانستی خدای تو دروغین بود تنی خاکی و درمانده خدای تو فقط این بود تو ای با دشمن من دوست ، صداقت را سپر کردی چه آسان گم شدی در خود چه درد آور سفر کردی چنین زخمی که من خوردم نه از بیگانه از خویش است هراسم نیست از مُردن ولی مرگ تو در پیش است شب رفتن تو را دیدم ولی انگار در کابوس فقط تصویری از تو بود تو را نشناختم افسوس کسی هرگز به فکر ما نبود و نیست ای هم درد برای مرگ این قصه کسی گریه نخواهد کرد ، کسی گریه نخواهد کرد