دل خون

به زخم تیغ نامردان به خودخواهی بی دردان زمین رنجور و بیمار است نمیبینم لبی خندان همه سر در گریبانیم همه خاموش و نالانیم به جرمی که نمیدانیم اسیره بند هجرانیم به این تکرار بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد چرا از خود نمیپرسیم چه راهی پیشه باید کرد به این تکرار بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد چرا از خود نمیپرسیم چه راهی پیشه باید کرد چراغ گفت و گو خاموش شب بی آرزو خاموش غمی جانکاه و دردآور مرا بگرفته در آغوش همه گلواژه ها زخمی لب ناگفته ها زخمی حریم رابطه تاریک گل پیوند ما زخمی چه میپرسی که من چونم نگو غم کرده افسونم من از این ظلمت دنیا دلم بگرفته دل خونم چه میپرسی که من چونم نگو غم کرده افسونم من از این ظلمت دنیا دلم بگرفته دل خونم میان ماندن و رفتن غم ناگفته را گفتن اسیر دست تردیدم به خاک افتاده امیدم در این دنیای دل مرده بهار عاشقی مرده به پیشانی این دنیا چرا داغ عبس خورده به این تکرار بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد چرا از خود نمیپرسیم چه راهی پیشه باید کرد به این تکرار بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد چرا از خود نمپرسیم چه راهی پیشه باید کرد