معبود

دیری ست که در غربت تو خسته ترینم ای خانه ی دلدادگی و عشق یقینم دیری ست که من دل شده ای گوشه نشینم آواره ی بی موطن این پاک زمینم با تو مرا عاشقی و لحظه ی شیرین ای عشق من و جان من و همدم دیرین با تو مرا شور دگر نغمه ی دیگر ای وسوسه ی بودن من موطن غمگین گفتم ز غمت ای یار بی تاب و توانم از عشق تو دل کندن هرگز نتوانم گفتی منم آن خسته ی افتاده ی در بند گفتم که نهم در عشق من هستی و جانم با تو مرا عاشقی و لحظه ی شیرین ای عشق من و جان من و همدم دیرین با تو مرا شور دگر نغمه ی دیگر ای وسوسه ی بودن من موطن غمگین حال من اگر پرسی گویم که چنینم من از تو جدا مانده دیوانه ترینم دیوانه ترین عاشق بی موطن خاکم ای بود و نبود من من بی تو غمینم با تو مرا عاشقی و لحظه ی شیرین ای عشق من و جان من و همدم دیدین با تو مرا شور دگر نغمه ی دیگر ای وسوسه ی بودن من موطن غمگین