مرگ عشاق

از فراقت ای دوست جان به لب رسیده تا به کی فشانم خون دل ز دیده یاد آور آن روزی که دل بربودی از من وان عهدو پیمان بستنو پیمان شکستن رسم عاشقی اگر این باشد مرگ عاشقان چه شیرین باشد خوش که دل زمهر تو برگیرم خسته جان بمیرم جانم سوزد ازغم چون ناامیدم جز نومیدی از عشق آخر، چه دیدم به نگاهی مفتون گشتم به خیالی مجنون گشتم به نویدی خندان بودم به امیدی شادان بودم از تو دلبرم ستمگرم ندیه ام زبس لطف و مهربانی دلم زناامیدی آمده به تنگ ازاین عمر و زندگانی اگرت دردل باشد هوسی نکنی زین پس با من ستمی فکنی از بن بنیان جفا نکنی با من جز مهرو وفا تا از عشقت باشم در کامرانی