ای باد صبا

ای باد صبا بهر خدا بوی که داری جانم بوی که داری ؟ حبیبم بوی که داری ؟ این بوی خوش از سلسله ی موی که داری جانم موی که داری حبیبم موی که داری ؟ خرّم شده بستان ز تو ای باد بهاری این خرّمی از روی که وُ موی که داری ؟ جانم جانم موی که داری ؟ حبیبم بوی که داری ؟ ای کاش بدانستمی ای آرزوی دل تا خود تو ، به دل آرزوی روی که داری تا خود تو ، به دل آرزوی روی که داری ما روی دل ، از جمله جهان ، سوی تو داریم تو روی ، تو روی دل ای قبله ی جان ، سوی که داری جانم جانم سوی که داری ؟ حبیبم سوی که داری ؟ گردیده مویّد ، گردیده مویّد ز چه فکر تو پریشان در سر مگر اندیشه ی گیسوی که داری ؟ ای عزیز ، ای ، در سر مگر اندیشه ی گیسوی که داری ؟ که داری ؟