شب انتظار

شب؛ به گلستان تنها… منتظرت بودم باده ی ناکامی؛ در هجـــرِ تو، پیمودم منتظرت بـودم… منتظرت بــودم آن شبِ جان فرسـا؛ من، بی تو نیاسـودم وه که شدم؛ پیـر از غم… آن شب وُ فرسودم منتظرت بودم… منتظـرت بـودم بودم همه شب؛ دیـده به ره، تا به سحـرگاه ناگه چو پری؛ خنده زنان، آمدی از راه غم ها به ســر آمد زنگِ غمِ دوران؛ از دل بزدودم منتظـرت بودم… منتظرت بـودم پیش گل ها؛ شاد وِ شیدا می خرامید… آن قامتِ موزونت فتنه ی دوران؛ دیده ی تو از دل وُ جان؛ من شده، مفتونت در آن عشق وُ جنون؛ مفتونِ تو بودم اکنون از دلِ من بشنو تو، سرودم منتظـرت بودم… منتظـرت بــودم منتظرت بــودم… منتظرت بــودم