قهقرا

چکیده اشک خورشید روی کویر آسمون بچه ها تو زمین بازی تنهان کسی نمیده تابشون پیرا پیرهنا پاره پوره شده رو تن داغشون اون قدر که مسابقه دادن با قایق های کاغذی تو آب جوب هی به هم دیگه بد و بیراه میگن و مک میزنن از سینه های زمین شیر سیاه تف میکنن خلطشو روی گل و گیاه من هم اتفاقی بین اینام نمیدونم که کی واسه چی مهمه، چی واسه کیا می گذرم از اینا با سرعت ثانیه با دقت دقیقه ولی برمیگردم پیششون زود چه مرضیمه دنبال انتقامم یا میخوام که شکم یقین شه با تحمیل عقیده تجربه لذت جدا شدن ازقبیله شکار تو بیشه جای خوردن کاه تو طویله خواستم وحشی باشم سواری ندم به بقیه زندگیم فراتر بره از مرثیه و لطیفه از انجام وظیفه دیگه آخرای پاییزه و مرغ ما بی جوجه همه معتقد به معجزه ان منتظرن که خوب شه من فنرم درمیره اگه کیفم خیلی کوک شه نفرت دوباره میگیره منو در آغوشش نه کم می خوام نه زیاد یا جا منه یا اینا این جا سلاح میسازم از صدا از ادبیات می زنم به هرجا با هرچی که دستم میاد می زنم میزنم نمی میرن لعنتیا اه پیرو زخمی میشن ولی نمی م یرن لعنتیا اینجا شهر شرخراست خون بی گناها جاریه تو کوه و جنگلاش منم اون قدر موندم توش که شده ترکش سخت برام نه از خیر هم بی نصیب نه از شر هم خلاص همه سخنگو شدن نمونده گوش پا منبرا بی شمار گنبدا با اشتهای کفترا میریم به سمت قهقرا پاشیده خشم بارون روی بدن زبر کوچه دست راستت روی خرخره مه و دست چپ رو شونه پر شکه تو نگات منم پرم از انتظار ببینم تش با کدوم دست و با چه زوری میدی فشار این شاید لحظه آخر باشه این لحظه آخر باش بدن پیر و زخمی زیر پیرهن کهنه پاره ام داد میزنه بده فشار هر کدوم و که میخوای منو بیشتر از این منتظرم نذار فشار بده فشار بده الآن